Monday, May 22, 2017

மனம் எப்படி அடங்கும்?
"நான் யாரென்னும் விசாரணையிலேயே மனமடங்கும்; நான் யாரென்னும் நினைவு மற்ற நினைவுகளையெல்லா மழித்துப் பிணஞ்சுடு தடிபோல் முடிவில் தானுமழியும். பிறகு சொரூபதரிசன முண்டாம். -பகவான் ரமணர்

Tuesday, May 9, 2017

"நாம் இப்போதே ஆன்மாவா யிருக்கிறோம்.  ஆன்மாவாக ஆகவேண்டு மென்பதில்லை. எப்போதும் 'நாம் அது' என்று தியானிப்பானேன்? யாராவது 'நான் மனிதன்' என்று  தியானிப்பனோ?  'நான் மனிதன்' என்ற மனோநிச்சயம் அனுபவசித்தமாயிருப்பதுபோல், ஞானிக்கு 'நான் சுத்த ஸச்சித்சொரூப ஆன்மா' என்பதும் அனுபவ சித்த அறிவு. மனிதன் எவனும்  'நான் மனிதன்' என்று அனுஸந்தானம் செய்வது எப்படி இயலாததோ அப்படியே ஜீவன்முக்தன் 'நான் ப்ரஹ்மம்' என்று அனுஸந்தானம் செய்வதும் இயலாததேயாகும்." - உள்ளது நாற்பது.

Wednesday, May 3, 2017

துரீயம்

கடந்த இரண்டு அஞ்சல்களாக நாம் ஜீவான்மா எப்படி தானே கட்டிய இரண்டு அறைகளில் சிறையுண்டு அல்லல் படுவதையும் அதிலிருந்து விடுபடுவதற்காக இன்னொரு அறையில் சென்றடைவதையும் அதுவும் ஒரு தாற்காலிகமான விடுதலை தான் என்று கண்டோம்.
நிரந்தரமான விடுதலையைக் குறித்து ஆலோசிக்கு முன் பகவான் ரமணர் ஸுஷுப்தியைக் குறித்து கூறீயுள்ள சில கருத்துக்களை சற்று விவரமாக பார்ப்போம்.
“தூக்கத்தில் நாம் எப்படியிருக்கிறோம்? நானெனும் எண்ண எழுச்சியற்று சும்மாயிருக்கிறோம்.அதனின்று விழிக்குங்கால் அகந்தையும்,அதைப் பற்றிய பிற எண்ணங்களும் எழுந்து நமது இயல்பேயாம் ஆனந்தத்தை மறைத்து விடுகின்றன. ஆகவே  சுகமாய் இருக்க விரும்புவன் தோன்றி மறையும் அகந்தையும் அதைப் பற்றி வரும் எண்ணத் தொடரையும் விவேகத்தால் ஒழிக்க வேண்டும்”.( ஸ்ரீ பகவான் வசனாம்ருதம் பாகம் 2,/85)
“ஜாக்ரத்திலும் ஸ்வப்னத்திலும் மனமிருப்பதால்,மனோமயமாய் உலகு காணப்படுகிறது. தூக்கத்தில்(ஸ்ஷுப்தியில்) மனமொடுங்க,அத்துடன் உலகமும் ஒடுங்குகிறது. மீண்டும் விழிக்குங்கால், மனமெழுகிறது;அத்துடன் மனோமயமேயாம் உலகும் காணப்படுகிறது. தூக்கத்தின்போது ஒடுங்கியிருந்த அகந்தை விழிக்குங்கால் உடலுடன் தன்னை சம்பந்தப் படுத்திக் கொண்டு உலகை காண்கிறது. ஆகவே உலகம் மனோமயமே. மனத்தை விட்டு அதற்கோர் இருப்பில்லை.” (வ.ச.2/89)
“ இம்மனம் கனவில் ஒரு உலகையே சிருஷ்டிக்கிறதே? அவ்வாறே தான்  நனவிலும்; 
கனவு குறுகிய காலத்ததாகவும்,நனவு நீண்ட காலத்ததாகவும் தோன்றுகிறது”.
“அவஸ்தாத்ரய ஸக்ஷியாம் “நான்” அவஸ்தைகளால் பாதிக்கப் படுவதில்லை.”
 துரிய எனும் நாலாவது அவஸ்தை ப்ரஹ்மனின் அதிஷ்டானம் என்கிறார் ஸ்வாமி சிவானந்தா.இந்த நிலையை அடைகின்ற ஜீவாத்மா தன்னுடைய இயற்கையான சத்-சித்-ஆனந்த ஸ்வரூபமான பிரமனில்  லயிக்கின்றது. சமசாரத்தில் உழலுகின்ற ஜீவாத்மாக்கள் ஜாக்ரத்,ஸ்வப்ன,சுஷுப்தி எனும் மூன்று அவஸ்தைகளில் மாறி மாறி சலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. 
இந்த மூன்று அறைகளின் சுவர்களையும் உடைத்து தள்ளி விட்டால் நாம் இருப்பது ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத ஒரு திறந்த வெளி.அதை நாலாவது அறை என்று கூறலாமா? ஏனென்றால் அறைக்கு சுவர்கள் இருக்கும்;வாசல் இருக்கும். ஆனால் துரீயத்தை அடைந்து விட்டால் ஜீவாத்மா எந்த எல்லைகளுக்கும் கட்டுப் பட்டதில்லை.ஆதற்கு போவதற்கு வாசலும் இல்லை;தேவையும் இல்லை.
ஒரு முறை S.S. கோஹன் என்ற வெளி நாட்டவர் “சமாதி என்றால் என்ன?” என்று பகவான் ரமணரிடம் கேட்டார்’
அதற்கு பகவான் சொன்னார்:
“சமாதி என்றால் ஒருவனது இயற் குணம்..”
கோஹன் தொடர்ந்து கேட்டார்,” இதுவும் துரீயவும் ஒன்று தானா?”
இதற்கு பகவான் அளித்த பதிலும் தொடர்ந்து அளித்த விளக்கங்களும் மிகவும் முக்கியமானவை.
பகவான் சொன்னார்:
“சமாதி, துரீயம், நிர்விகல்ப சமாதி மூன்றுமே ஒருவன் தன்னைத் தானே அறிந்து கொள்வதையேக் குறிக்கிறது. இது தான் நாலவது அவஸ்தை.-பர பிரம்மம்.-மற்ற மூன்று அவஸ்தைகளிலிருந்து -ஜாக்ரத், சொப்னம்,சுஷுப்தி—வேறானது. இந்த நாலாவது அவஸ்தை   நிரந்தரமானது. இந்த அவஸ்தையில் மற்ற மூன்று அவஸ்தைகளும் வந்து போகிறது. துரீயாவஸ்தையில் நமது மனம் அதன் மூலத்துடன் லயித்துவிட்டதை உணர்கிறோம்.சில புலன்கள்.அப்பொழுதும் நமது ஆன்மாவை அரித்துக் கொண்டிருக்கும்.ஒரு விதமான இயக்கம் என்று கூறலாம்.ஆனால் நிர்விகல்ப சமாதியில் புலன்கள் முற்றிலும் செயலிழந்து விடும் சிந்தனைகள் பூரவும் மறைந்து விடும்.ஆகவே அது சுத்த சித் எனப்படுகிறது.ஆகவே இந்த நிலை ஆனந்தமயமானது. துரீயம் சவிகல்ப சமாதியில் அடைய முடியும்.”.
வேறு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் பகவான் கூறுவார்:
உண்மையில் ஜிவான்மா மூன்றே அவஸ்தைகளில்த் தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.  துரியம் என்பது நாலாவது அவஸ்தை அன்று.ஆனால் சதாரண மனிதர்கள் அதை சரியாக புரிந்து கொள்வதில்லை. ஆகவே
துரீயத்தை நாலாவது அவஸ்தை என்று கூறுகிறோம்.. துரீயம் தான் சத்யவஸ்தை;இது ஒன்றின் பாகமுமல்ல;இதுதான் எல்லாவற்றின் மூலம்.
இது உன் அஸ்தித்துவத்தின் அடிப்படை..”
மாண்டுக்ய உபனிஷத் ஏழாவது சுலோகத்தில் கீழ்க்கண்டவாறு கூறப்பட்டுள்ளது:

:ந்தப்ரஞா  பஹிர்ப்ரஞா   நோபயத்:ப்ரஞ:ப்ரஞானகனம்

  ப்ரஞ  நாப்ரஞ்ம் !அத்ருஷ்டமவ்யவஹார்யமக்ராஹ்யமலக்ஷணம்

அசித்யமவ்யபதேஸ்யமேகாத்மப்ரத்யசாரம்ப்ரபஞ்சோப்சம்

சந்தம் சிவம்த்வைதம் சதுர்த மன்யந்தே ஆத்மா  விஜ்னேய:!!

ப்ரமன்  சொப்னாவஸ்தையில் காணும் அந்த:ப்ரஞனுமல்ல; ஜாக்ரத் அவஸ்தயில் காணும் பஹ்ர்ப்ரஞனுமல்ல;இரண்டும் கலந்த ஒரு நிலையும் அல்ல.சமுத்திரத்தைப் போன்ற எல்லாவற்றின் சங்கமுமல்ல ;
இது ஆன்மாவின் தனி ஸ்வ்ரூபம்; ரூப-குண விசேஷங்கள் எதுவுமில்லாத பிரம்ம நிலை.சுத்த சத் சிதானந்த நிலை
இது பார்க்க இயலாத நிலை.ஆகவே 
அதிருஷ்டம்
இது அவ்யவஹாரயம்-
இதுடன் எந்த ஒரு விவகாரமும் வைத்துக் கொள்ளமுடியாது. 
ஸ்பரிசிக்க,பேச,பிடிக்க முடியாத ஒரு அவஸ்தை.
இது அக்ராஹ்யம்—நமது எந்த புலனுக்கும் அடங்காது-கட்டுப்படாது. 
அலக்ஷணம்- அவ்யாபாதேஸ்யம் விவரிக்க இயலாதது 
இது ஒரு ஏகாத்மப்ரத்ய சாரம்-இதை வேறு எதனுடனும் ஒப்பிடமுடியாது.இதை இதுனுடன் தான் ஒப்பிடமுடியும்.எப்படி ராம ராவண யுத்தத்தை ராம ராவண யுத்தத்துடன் மட்டும் தான் ஒப்பிட முடியுமோ அது போல். ஆகவே –இது ஏகத்துவம், ஆத்மத்துவம் ;சர்வத்துவம்
ப்ரபஞ்சோஸ்மம்
இங்கு எல்லா சலனங்களும் முடிவுறுகிறது.எப்படி அலைகள் ஒவ்வொன்றாக எழும்பி முடிவில் சமுத்திரத்திலேயே வந்தடைகின்றதோ அது போல் இங்கும் ஒரு விதமான சாந்தம் நிலவுகிறது.
இந்த அவஸ்தை சதுர்தம் மான்யதே,ஸ ஆத்மா
இது ஆத்மாவின் நாலாவது நிலை என்று கொள்ளலாம். கணித முறைப்படியல்ல நாலாவது;  
மூன்று படிகளை கடந்து வந்து விட்டோம் ஆகவே நாலாவது; இதில் எல்லாம் அடக்கம்.இது தான் எல்லா ‘சத்’துக்களிலும் சத்; எல்லா ‘சித்’ துக்களிலும் சித்;எல்லா ‘ஆனந்தத்திலும் ஆனந்தம். சத்-சித்-ஆனந்தம்
இதே கருத்தை ரிபு கீதையின் இருபத்தியாறாவது அத்தியாயத்திலும் காணலாம்
எதனிடையில் காயிகமாஞ்செயலு மில்லை
 யெதனிடையில் வாசிகமாஞ் செயலுமில்லை
யெதனிடையின் மானதமாஞ் செயலுமில்லை
யெதனிடையின் மற்றுமொரு செயலுமில்லை
யெதனிடையிற் பாவமற மெவையுமில்லை
யெதனிடையிற் பற்றுபல னுணவுமில்லை
யதனிடையிற் சங்கற்ப மணுவு மின்றி
யம்மயமாய நவரதஞ்ச் சுகித்திருப்பாய்
26/7 ரிபு கீதை
எதனிடையிற்.கற்பனையே யென்று மில்லை
     யெதனிடையிற் கற்பிப் போன் றானுமில்லை
யெதனிடையிற் பிரபஞ்ச முதிக்கவில்லை
யெதனிடையிற் பிரபஞ்ச மிருக்கவில்லை
யெதனிடையிற் பிரபஞ்ச மொடுங்க வில்லை
     யெதனிடையி லெவையுமொரு காலு மில்லை
யதனிடையிற் சங்கற்ப மணுவு மின்றி
     யம்மயமா யனவரதஞ்ச் சுகித்தி ருப்பாய்
                           26/8 ரிபு கீதை
இப்படிப்பட்ட ஆனந்தமயமான ஒரு நிலையைத் தேடி அடையாமல் சும்மா சுகமுண்டுறங்கிடிற் என் கதி என்னாகும் அருணசலா என்று பகவான் கேட்கிறார்.
என்னை ஜாக்ரத்,சொப்னம்,சுஷுப்தி என்ற வலயத்திலிருந்து மீட்டு உன்னை சரணடைச் செய் அருணாசலா எங்கிறார் பகவான்.

மனமுள்ளபோது தோன்றியும், மனமில்லா தொழிந்த போது தோன்றாமலும் இருக்கும் உலகம் மனோமயமே தவிர வேறென்ன என்கிறார் பகவான், மனத்தை அன்றி உலகுண்டோ என்று. மனமில்லாமல் உலகு உள்ளதா? உலகு இல்லாமல் மனது உள்ளதா? என்பதே, உலகும் மனமும் ஒன்றாய் உதித்தொடுங்குவதால் அவை ஒன்றே என்பது விளங்கும்.

Tuesday, May 2, 2017

ஏகாதசி  அன்று  நிர்ஜல உபவாசம் இருக்கும் பரமாசார்யா,  உடம்பை இப்படி வருத்திக்கொள்வது அவசியமா என்று சிஷ்யன் வினவியதற்கு, இத்தனை ஆசார்ய அனுஷ்டானத்தை கடைப்பிடிச்சும் வேளாவேளைக்குப் பசியெடுக்காத நிலை எனக்கு இன்னும் வரவில்லையே என்றார்.

செத்ததின் வயிற்றில் சிறியது பிறந்தால் எத்தைத் தின்று எங்கே கிடக்கும்? என்று கேட்டதற்கு, "அத்தைத் தின்று அங்கேயே கிடக்கும்" என்று புளிய மரப்பொந்தில் சிறுவனாக 16 வருடம் தவமிருக்கும் நம்மாழ்வார் பதிலளித்தார். அச்சிறு பொருளினுள்ளே சூட்சுமமான ஆன்மா பிரகாசிக்கும். அதுவே ஆகாரமும் சக்தியும் அளிக்கும். அச்சிறு பொருள்தான் பிரகிருதி. அதனுள்ளே உறைவது ஜீவன்.

Sunday, April 30, 2017

Here is 'the presence'; touched, felt, consciously present; presence of the self, the I, the 'me'; the default presence and state; with that, is the presence of all my wants, pleasures, favourite food and other addictions and urges, ownerships, security-functions and associated anxieties; 

It may be nearly impossible to be without this reality, the presence of me, with which I'm all along living; being the default state and the only state thought-of as real, we present in this all the time, which have to be ended, to be free of this.

எழுத்தறிந்த தாம் எங்கே பிறந்ததென்று எண்ணி எழுத்தை தொலைக்க எண். 

Wednesday, April 26, 2017

When the journey is mine, I come across my unique impediments and look at it to resolve it. That's the real journey; one should not get bogged down only in others' words; so, one needs to look at the mind directly.

The whole query is to do with the mind. It is all the time alive and kicking, within us. It is on hand; we don't need outside help to look at it. 

Mind is burdened with knowledge all the time. We are told/taught to be secure, both inwardly and outwardly, all the time. That is why all our functions are security-oriented. Having this as a legitimate reason, we justify all our security-seeking actions; all the anarchy in the world happen in this canvas. 

We could also think in the line of why not be simple, open, vulnerable, insecure, being in unknown state. 

An adult human is an assemblage of 100 trillion cells. Then whose body is this? The distance to the edge of the observable universe is about 46 billion light years. In this vastness, whose world is this? ​Within the human body flows a river unlike any other earthly river —- a crimson stream that courses through every organ, twists past every cell on a journey that stretches 60,000 miles, enough to circle the planet 2 1/2 times.  Some 25 trillion red cells course through our blood stream, ferrying oxygen to every tissue and remove carbon dioxide.    

What is the meaning of human endeavor, building empires, accumulating never-ending wealth, power, pleasure, in this? All other beings are also in this kind of race? Or we are in a kind of meaningless endeavor? Or the very endeavors are meant to understand the place of known/the knowledge/the asset, because experiencing is the real learning. 

In this vastness, everything is in order. So, whatever is happening to me also is in order.

Fritjof Capra has written about cosmic particles colliding and from that a new particle emerging and called it Dance of Shiva. Reading about what is happening in our body in the above pages from the beautiful books on human body, we could see that this cosmic dance is happening all the time. But, human beings engrossed in their tiny security pursuits miss this beauty and vastness.

Great Souls like Buddha, Ramana and Jiddu Krishnamurti say that a simple, open, vulnerable, unoccupied mind can touch/relate-to this vastness.

Sunday, April 23, 2017

Felt-state brings particular state of presence and unassailable reality to objects; it's the presence of 'I', 'me'; that only gives the particular state of presence, the touch & feel. 'Feltness' and the presence come from the 'me', as it is 'known'. The known is security and that's why we keep falling back to the known state, as we refuse to be insecure. Making sense out of complexity is what we tend to do normally; that's kind of our basic security function.

Opposite is a state which one is yet to get the grip of; yet to make sense of; yet to come to terms with; இன்னும் புரிபடாத stage; 'zone' also is like this!


"We, as human beings separated, isolated, have not been able to solve our problems; although highly educated, cunning, self-centered, capable of extraordinary things outwardly, yet inwardly, we are more or less what we have been for thousands of years. We hate, we compete, we destroy each other; which is what is actually going on at the present time. You have heard the experts talking about some recent war; they are not talking about human beings being killed, but about destroying airfields, blowing up this or that. There is this total confusion in the world, of which one is quite sure we are all aware; so what shall we do? As a friend some time ago told the speaker: `You cannot do anything; you are beating your head against a wall. Things will go on like this indefinitely; fighting, destroying each other, competing and being caught in various forms of illusion. This will go on. Do not waste your life and time.' Aware of the tragedy of the world, the terrifying events that may happen should some crazy person press a button; the computer taking over man's capacities, thinking much quicker and more accurately what is going to happen to the human being? This is the vast problem which we are facing." - K


"To find something original and true, something timeless, you cannot come to it with the burden of memory, knowledge. The known, the past, can never help you to discover the moving, the creative. No amount of technique or learning, no amount of attending talks and discussions, can ever reveal to you the unknown. If you really see the truth of this, actually experience if for yourself, then you are free of all Masters and gurus, of all teachers, saints, and saviors. Because, they can only teach you what is known, and the mind which is burdened with the known can never find what is unknowable". - K


"Because life is movement, it is not a dead, static thing, and I must therefore approach it with a mind that is capable of looking at it without translating it in certain terms -as a Hindu, a Christian, or whatever it is I happen to be. So, before I can look at the whole picture, I must be aware of how my mind is burdened with knowledge, tradition, which prevents it from looking afresh at that which is moving, living. Knowledge, however wide, however necessary at one level, does not bring comprehension of life, which is a constant movement. If my mind is burdened with technique, training, so that it can understand only that which is static, dead, then I can have no comprehension of life as a whole. To comprehend the totality of life, I must understand the process of knowledge, and how knowledge interferes with that comprehension." - K


"To find out what is real, the mind must cease to demand any experience. So long as you are craving experience, you will have it, but it will not be real -real in the sense of the timeless, the immeasurable; it will not have the perfume of reality. It will all be an illusion, the product of a mind that is frustrated, that is seeking a thrill, an emotion, a feeling of vitality. That is why you follow leaders. They are always promising something new, a utopia, always sacrificing the present for the future, and you foolishly follow them because it is exciting. You have had that experience in this country, and you ought to know better than anyone else the miseries, the brutality of it all. Most of us demand the same kind of experience, the same kind of sensation, only at another level. That is why we take various drugs, or perform ceremonies, or practice some exercise that acts as a stimulant. These things all have significance in the sense that their use indicates that one is still craving experience; therefore, the mind is everlastingly agitated. And the mind that is agitated, that is craving experience, can never find out what is true.Truth is always new, totally unknown, and unknowable. The mind must come to it without any demand, without any knowledge, without any wish; it must be empty, completely naked. Then only truth may happen. But you cannot invite it." - Krishnamurti, Hamburg 1956,Talk 4

"What is happening now is that we are all so concerned with our own problems, with earning a livelihood, with getting ahead, with our personal virtue, and all the rest of it, that we do not have a general comprehension of the complete picture. And it seems to me that unless we get the feeling of the totality of our life, with all its experiences, miseries and struggles, unless we comprehend it as a whole, merely dealing with a particular problem, however apparently vital, will only create further problems, further misery.

I hope this is clear between us - that we are not considering one isolated problem, but we are trying to understand together the totality of the problem of our existence. So, whatever may be our immediate problem, can we, through that problem, look at our life as a whole? If we can, then I think the immediate problem which we have will undergo quite a change; and perhaps we shall be able to understand it and be free of it entirely.

Now, how does one set about to have this integrated outlook, this comprehensive view of life which reveals the significance of every relationship, every thought, every action? Surely, before we can see the whole picture, we must first be aware that we are always trying to solve our immediate problem in a very limited field. We want a particular answer, a satisfactory answer, an answer which will give us certainty. That is what we are seeking, is it not? And I think we must begin by being conscious of that, otherwise we shall not be able to grasp the significance of this whole problem.

So, why is it that most of us are incapable of looking at the whole picture of life which, if understood, would resolve all our problems? We look at the picture as Germans, or Russians, or Hindus, or what you will. We look at the picture with our knowledge, with our ideas, with a particular training or technique, with a mind which is conditioned. We are always translating the picture according to our background, according to our education, our tradition. We never look at the picture without this influence of the past, without thinking about the picture. Do you see what I mean? After all, if I want to understand something, I must come to it with a fresh mind, with a mind that is not burdened with accumulated experience, knowledge, with all the conditioning to which it has been subjected.

Life demands this, does it not? Life demands that I look at it afresh. Because life is movement, it is not a dead, static thing, and I must therefore approach it with a mind that is capable of looking at it without translating it in certain terms - as a Hindu, a Christian, or whatever it is I happen to be. So, before I can look at the whole picture, I must be aware of how my mind is burdened with knowledge, tradition, which prevents it from looking afresh at that which is moving, living. Knowledge, however wide, however necessary at one level, does not bring comprehension of life, which is a constant movement. If my mind is burdened with technique, training, so that it can understand only that which is static, dead, then I can have no comprehension of life as a whole. To comprehend the totality of life, I must understand the process of knowledge, and how knowledge interferes with that comprehension. This is fairly obvious, is it not? - that knowledge interferes with the understanding of life.

And yet, what is happening in the world? All our education is a process of accumulating knowledge. We are concerned with developing techniques, with how to meditate, how to be good; the 'how', the technique, becomes knowledge, and with that we hope to understand the immeasurable. So when one says "I understand what you are talking about", is it merely a verbal understanding, or has one really grasped the truth of the matter? If we really grasp the truth of what is being said, that very comprehension will free the mind from the accumulated knowledge which interferes with perception.

So, is it possible for one who has had many experiences, who has read the various philosophies, the learned books, who has accumulated information, knowledge, to put all that aside? I do not think one can put it aside, suppress or deny it; but one can be aware of it, and not allow it to interfere with perception. After all, we are trying to find out what is truth, if there is reality, if there is God; and to discover this for oneself is true religion - not the acceptance of some silly ritual or dogma, and all the rest of that nonsense.

To find something original and true, something timeless, you cannot come to it with the burden of memory, knowledge. The known, the past, can never help you to discover the moving, the creative. No amount of technique or learning, no amount of attending talks and discussions, can ever reveal to you the unknown. If you really see the truth of this, actually experience it for yourself, then you are free of all Masters and gurus, of all teachers, saints and saviours. Because, they can only teach you what is known; and the mind which is burdened with the known can never find what is unknowable.

To be free from the known requires a great deal of understanding of the whole process of the accumulative mind. It would be silly to say "I must forget the past" - that has no meaning. But if one begins to understand why the mind accumulates and treasures the past, why the whole momentum of the mind is based on time - if one begins to understand all that, then one will find that the mind can free itself from the past, from the burden of accumulated knowledge. There is then the discovery of something totally new, unexperienced, unimagined, which is a state of creativity and which may be called reality, God, or what you will.

So, being surrounded by problems, by innumerable conflicts, our difficulty is to know how to look at them, how to understand them, so that they are no longer a burden, and through those very problems we begin to discover the process by which the mind is everlastingly caught in time, in the known. Unless we can do that, our life remains very shallow. You may know a great deal, you may be a great scientist, you may be a great historian, or just an ordinary person; but life will always be shallow, empty, dull, until you understand for yourself this whole process, which is really the beginning of self-knowledge.

So it seems to me that our many problems can never be solved until we approach them as an integral part of the totality of existence. We cannot understand the totality of existence as long as we break it up into compartments, as we are doing now. The difficulty is that our problems are so intense, so immediate, that we get caught in them; and not to be caught in them, the mind must begin to be aware of its own process of accumulation, by which it gains a sense of security for itself. After all, why do we accumulate property, money, position, knowledge, and so on? Obviously, because it gives us a sense of security. You may not have much property or money, but if you have knowledge, it gives you a feeling of security. It is only to the man who has no sense of security of any kind, that the new is revealed, because he is not concerned about himself and his achievements.

So, how is the mind to free itself from time? Time, after all, is knowledge. Time comes into being when there is the sense of achievement, something to be arrived at, something to be gained. "I am not important, but I shall be" - in that idea, time has come into being, and with it the whole struggle of becoming. In the very idea "I shall be", there is effort to become; and I think it is this effort to become which creates time, and which prevents a comprehension of the totality of things. You see, so long as I am thinking about myself in terms of gain and loss, I must have time. I must have time to cover the distance between now and tomorrow, when I hope I shall be something, either in terms of virtue, or position, or knowledge. This creation of time breaks life up into segments; and that becomes the problem.

To understand the totality of this extraordinary thing called life, one must obviously not be too definite about these things. One cannot be definite with something which is so immense, which is not measurable by words. We cannot understand the immeasurable so long as we approach it through time.


To grasp the significance of all this is not an intellectual feat, nor a sentimental, emotional realization, but it means that you must really listen to what is being said; and in that very process of listening you will find out for yourself that the mind, though it is the product of time, can go beyond time. But this demands very clear thinking, a great alertness of mind, in which no emotionalism is involved. To understand the immeasurable, the mind must be extraordinarily quiet, still; but if I think I am going to achieve stillness at some future date, I have destroyed the possibility of stillness. It is now or never. That is a very difficult thing to understand, because we are all thinking of heaven in terms of time." - Krishnamurti, Hamburg 1956,Talk 4